:: زادگاه

هشتمين پيشواي شيعيان امام علي بن نوسي الرضا عليه السلام در مدينه ديده به جهان گشود.

:: کنيه ها

ابوالحسن و ابوعلي

:: لقبها

رضا، صابر، زکي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي، سراج الله، نورالهدي، قرة عين المؤمنين، مکيدة الملحدين، کفوالملک، کافي الخلق، رب السرير، و رئاب التدبير

:: مشهورترين لقب

مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا خوانده شد که در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده : از آن روي که همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او رضا خوانده اند که مأمون به او خشنود شد.»

:: مادر امام

در روايتهاي مختلفي که به ما رسيده است نامها و کينه ها و لقبهاي ام البنين، نجمه، سکن، تکتم، خيزران، طاهره و شقرا، را براي مادر آن حضرت آورده اند.

:: زادروز

درباره روز، ماه و سال ولادت و همچنين وفات آن حضرت اختلاف است. ولادت آن حضرت را به سالهاي (148 و 151 و 153ق) و در روزهاي جمعه نوزدهم رمضان، نيمه همين ماه، جمعه دهم رجب و يازدهم ذي القعده.

:: روز شهادت

روز وفات آن حضرت را نيز به سالهاي (202 و 203 و 206ق) دانسته اند. اما بيشتر بر آنند که ولادت آن حضرت در سال (148ق) يعني همان سال وفات امام صادق عليه السلام بوده است، چنان که مفيد، کليني، کفعمي، شهيد، طبرسي، صدوق، ابن زهره، مسعودي، ابوالفداء، ابن اثير، ابن حجر، ابن جوزي و کساني ديگر اين نظر را برگزيده اند. در باره تاريخ وفات آن حضرت نيز عقيده اکثر عالمان همان سال(203ق) است. بنابر اين روايت، عمر آن حضرت پنجاه و پنج سال مي شود که بيست و پنج سال آن را در کنار پدر خويش سپري کرده و بيست سال ديگر امامت شيعيان را بر عهده داشته است. اين بيست سال مصادف است با دوره پاياني خلافت هارون عباسي، پس از آن سه سال دوران خلافت امين، و سپس ادامه جنگ و جدايي ميان خراسان و بغداد به مدت حدود دو سال، و سر انجام دوره اي از خلافت مأمون.

:: فرزندان

گرچه که نام پنج پسر و يک دختر براي او ذکر کرده اند، اما چنان که علامه مجلسي مي گويد: حداکثر تنها از جواد به عنوان فرزند او نام برده اند. به دسيسه مامون و با سم او به شهادت رسيد و پيکر مطهر او را در طوس در قبله قبه هاروني سراي حميد بن قحطبه طايي به خاک سپردند و امروز مرقد او مزار آشناي شيفتگان است.